برخاست . سخن كنيزك در دل عبد اللّه مؤثر افتاد و هيچ چيزى را جز جدايى از اموال خويش براى خود نجات‌بخش نديد ، كنيزان و بردگان خود را آزاد ساخت و از همه كسانى كه با او معامله داشتند حلال بود طلبيد و بقيه اموال خويش را صدقه داد و چنان شد كه به سبزىفروشى پرداخت و همان كنيزك از او پيروى كرد . سفيان بن عيينه و فضيل بن عياض به خانه او رفتند و ديدند زير سر خود خشتى نهاده است و هيچ زيراندازى ندارد . سفيان گفت : هيچكس چيزى را به خدا وا نمىگذارد مگر اينكه خداوند به او عوض آن را ارزانى مىدارد ، اينك در قبال آنچه تو در راه خدا ترك كرده‌اى چه عوضى به تو ارزانى داشته است ؟ گفت : خشنودى و رضايت به آنچه در آن هستم . 69 - جعفر بن حرب ابو القاسم تنوحى « 30 » از قول پدر خويش نقل مىكند كه : جعفر بن حرب « 31 » نخست عهده‌دار كارهاى بزرگ سلطان بود ، خواسته و نعمتش همسنگ نعمت وزارت بود ، روزى با خدم و حشم سواره مىرفت و نعمت او در حد وفور و منزلتش همچنان در كمال جلال بود ، ناگاه شنيد كه مردى اين آيه قرآن را تلاوت مىكند : « أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا ، أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ » ، « آيا براى آنان كه گرويده‌اند وقت آن نرسيده است كه دلهاى ايشان براى ياد خدا و آنچه از حق فروفرستاد فروتنى كند و فرمان برد » . « 32 » جعفر بن حرب فرياد برآورد : پروردگارا آرى ، و اين سخن را مكرر گفت و گريست . آنگاه از مركب خويش پياده شد و جامه‌هاى خود را از تن كند و وارد دجله شد و با آب دجله خود را پوشيده داشت و از آب بيرون نيامد تا همه مال خود را به رد مظالمى كه بر عهده داشت

--> ( 30 ) . ابو القاسم على بن محمد تنوخى از اديبان و شاعران بزرگ قرن چهارم ، متولد به سال 278 و درگذشته به سال 324 ؛ براى اطلاع بيشتر به معجم الارباء ، ياقوت حموى ، ص 332 ، ج 5 ، چاپ مارگليوث مراجعه فرماييد . ( 31 ) . آيا مقصود جعفر بن حرب همدانى عالم بزرگ معتزلى و درگذشته به سال 236 هجرى است ؟ شرح حال مختصرى از او در تاريخ بغداد ، ص 162 ، ج 7 آمده است . ( 32 ) . آيه 16 سورهء الحديد .